یکی از بهترین لذت های زندگی اینه که تو رشته ای که دوست داری درس بخونی و البته دانشگاهت رو هم دوست داشته باشی. خوشحالم که به دانشگاهم افتخار میکنم.
ترکیه رو دوست داشتم
خیابون های شلوغش که آدم رو یاد همین ایران خودمون می اندازه با ماشین هایی که پشت سر هم قطار قطار در صف ترافیک ایستاده اند و رانندگی هایی که آدم رو به رانندگی خودمون امیدوار می کنه.مترو و قطار شهری ای که تا بعد از نیمه شب هم بازه و مملو از جمعیت. اتوبوس هاش که آدم رو هیچ جا متظر نمیگدارند و البته گاهی مثل اتوبوس های خودمون روی صندلیشون نشستن رویایی است دور!
محله های قدیمی استانبول و خیابون های سنگفرشش با کبوتر هایی که می آیند کنارت می شینند و اصلا فکر نمیکنند که باید از آدم ها ترسید!
مغازه های صنایع دستی پر از رنگ و نقش و نگار چراغ های تزیینی گلیم ها و فرش های دستباف. و قیافه توریست های غربی که به دنبال نقش و طرحی شرقی مغازه ها رو زیر و رو می کنند.
پیاده روی در هوای خنک شبانه کنار اسکله وقتی که باد از روی دریا میاد و می خوره به صورتت.
قصر هایی مجلل و موزه هایی که بر خلاف اینجا هیچ چیز توش خاک نمی خوره!
شیرینی های رنگارنگ باقلوا های جور وا جور و غذاهایی که از پشت ویترین رستوران ها چشمک می زنند. کباب ترکی های اصل استانبولی که به پای کباب ترکی های خودمون نمی رسنند! شاه بلوط های داغ و کبابی و نخود پلو های بی رنگ و روی گوشه خیابون.
مسجد هایی که همه از هر دین و عقیده ای آزداند توش برند. مسجد هایی پر از توریست با چراغ هایی که از سقف آویزونند و تا نزدیکی های سر آدم می رسنند. مسجد هایی که توش زن و مرد می تونند کنار هم راه برند با هم بخندند و کنار هم نماز بخونند.
فرودگاهش که متوسط هر ۵ دقیقه یک بار یه هواپیما میشینه توش و بعد از فرودگاه فرانکفورت شلوغ ترین فرودگاه اروپاست( این طور بهمون گفتند)
استانبول رو اون طوری که دیدم بوییدم و حس کردم دوست داشتم. این کشور نه چندان توسعه یافته با همه خوبی ها و بدی هاش به دلم نشست و چند روزی بهم این فرصت رو داد که خودم باشم در جایی که هیچ کس نگاهم نمیکنه و هیچ سایه ای دنبالم نیست و هراسی به دلم نمی اندازه با این همه نمی دونم چه حکایتیه که در مهر آباد خاکستری و دودی خودمون اولین نفس رو که کشیدم باز انگار آروم شدم و ته دلم یه چیزی مطمئنم کرد که به خونه برگشتم.
